Ewolucja, rewolucja i kontrrewolucja oraz prawica i lewica a Nacjonalizm

Wstęp

Autor w ramach tekstu pragnie w prosty sposób zdefiniować wymienione w tytule hasła i doprowadzić do odpowiednich wniosków nt. mieszania ich z Nacjonalizmem.

Ewolucja to zjawisko polegające na wypychaniu ze środowiska organizmów słabiej przystosowanych przez bardziej praktyczne. Jest ona zjawiskiem wszechobecnym – występuje tak samo w przyrodzie, ekonomii jak i technologii. Proste przykłady to np. prehistoryczne ryby, które wykształciły pierwsze odnóża, aby móc korzystać z brzegu lądu, rozwój małych przedsiębiorstw w wielkie w zyskach korporacje czy zastępowanie starych komputerów przez te nowoczesne, ze znacznie większą mocą obliczeniową. Odrzucanie praw ewolucji jest niedopuszczalne u osób inteligentnych i występuje tylko w zacofanych skrajnościach.

Ewolucja występuje również w polityce – ludzie odkrywają, iż panująca władza jest zła, pracą organiczną budują opór i w dniu osiągnięcia wystarczająco dużych wpływów krok po kroku dochodzą do władzy. Tak było chociażby w 1918 czy 1989. Gdy Polska w XX wieku wróciła na mapy, w narodzie nie brakowało patriotów, którzy chętnie oddali się sprawie Ojczyzny, dzięki czemu mogliśmy przetrwać jako państwo aż do 1939. W 1989 chwiejąca się władza socjalistyczna została formalnie odsunięta od stanowisk i zastąpiona bardziej zliberalizowanym systemem. Naturalną wadą ewolucji w polityce są oczywiście stare pozostałości – jak wiemy po 1989 nie brakuje komunistycznych naleciałości – korupcja w polityce, milicyjność w policji czy komplikacje systemu prawnego. W społeczeństwach często dochodzi więc do rewolucji – szybkiej, gwałtownej przemiany. Jest ona znacznie bardziej brutalna w skutkach, jednak gwarantuje usunięcie starej władzy i pole do budowy nowej. Wymogiem wybuchu rewolucji jest duża grupa niezadowolonych w społeczeństwie, słabość systemu władzy i zaplecze dla buntu. Bieda wyzwala frustrację, w tym gotowość do czynów, które na co dzień są niedopuszczalne. Słaby system pozwala się łatwo obalić. Odpowiednie zaplecze broni, mediów i pieniędzy pozwala rewolucjonistom dojść do głównych stanowisk. Dwa klasyczne przykłady rewolucji politycznej to francuska’1789-1799 i bolszewicka’1917. W przypadku francuskiej lud urósł w siłę i zbuntował się przeciwko tradycyjnej władzy królewskiej-szlacheckiej, która rościła sobie zbyt wiele praw, niewiele przy tym wnosząc. W kwestii bolszewickiej, Rosjanie po latach ucisku ze strony klasy rządzącej, podchwycili idee socjalizmu, obalili starą władzę carską i rozpoczęli budowę państwa komunistycznego. Rewolucja zawsze ma krwawy przebieg, pociąga za sobą wiele niesprawiedliwości, trwa szybko, obala (morduje) starą władzę, wprowadza nową z nazwy lepszą i po czasie prowadzi do przejęcia władzy przez dyktaturę charyzmatycznej postaci – w przypadku Francji Napoleona, a Rosji Stalina.

Jak pokazały lata praktyki, rewolucje porzuciły stare wartości i zbudowały patologiczne systemy. Rewolucja francuska wymordowała władzę i otwarła drogę Napoleonowi, który poprowadził krwawą i wieloletnią wojnę w Europie. Systemy socjalistyczne, które miały gwarantować sprawiedliwe, robotnicze państwo, zasiały terror, głód i biedę. Rewolucje kulturowe końca XX wieku wypuściły na światło dzienne zboczeńców i doprowadziły do kryzysu wartości kulturowych. Skutkiem rewolucji jest automatycznie kontrrewolucja jest to walka z nowym porządkiem przy wykorzystaniu starych wartości, takich jak religia, wolność i tożsamość. Znane kontrrewolucje to liczne zrywy społeczne w bloku radzieckim – np. robotniczy w Poznaniu’1956 czy bunty w Czechach i na Węgrzech. Na hasło kontrrewolucji często powołują się grupy odwołujące do starych wartości – np. monarchiści i sedewakantyści.

Podział na prawicę i lewicę symbolicznie pochodzi z czasów Rewolucji Francuskiej, kiedy to społeczeństwo podzieliło się na zwolenników starego porządku (władzy i wartości) oraz prospołecznych postępowców. Prawica odwołuje się do tradycji i wolności, częste hasła to Kościół, monarchia i kapitalizm, lewica zaś pragnie postępu i działalności proludowej – jej typowe hasła to socjalizm, równość, ingerencja państwa oraz postępowość kulturowa. Ciekawostką jest, iż obie strony odwołują się do wolności, jednak zupełnie inaczej ją rozumują. Wolność w prawicy jest ograniczana przez kulturę – robimy to, czego nie zabrania nam prawo ani tradycja, inaczej jesteśmy karani. W lewicy wolność polega na wyrwaniu się z dawnych tradycji przy równoległej ingerencji państwowej, która inwigiluje czy stara kultura jest rzeczywiście ograniczona, a lud nie dopuszcza się zdefiniowanej prawnie przestępczości. Współcześnie dwubiegunowość prawicy i lewicy jest czymś powszechnym w rządach, inne systemy są spotykane rzadko.

Nacjonalizm jest opcją polityczną odwołującą się do interesu narodu. Celem jest budowa takiej polityki, aby naród żył w stabilnym dobrobycie. Nie brakuje osób, które próbują zdefiniować Nacjonalizm jako określoną politykę, jednak są jak najbardziej w błędzie – Nacjonalizm ma naprawdę różnorodne oblicza – można spotkać Nacjonalizm prawicowy, lewicowy, trzeciopozycyjny, wolnorynkowy, socjalistyczny, centralistyczny, zliberalizowany etc. W praktyce dwie największe grupy Nacjonalistów to ci socjalistyczni i kapitalistyczni. Pierwsi, zwani dalej dla uproszczenia lewicowymi, odwołują się do haseł takich jak socjalizm, etatyzm, centralizm i odejście od Kościoła. Drudzy, zwani dalej prawicowymi, odnoszą się do tradycji, Kościoła i zliberalizowanych systemów gospodarczych. W obu przypadkach występują powołania na autorytaryzm – pierwsi rozumieją go jako system centralistyczny, a drudzy po prostu jako system oparty o autorytety u władzy. Pytanie jak Nacjonalizm ma się do wymienionych w tytule haseł.

Narodowi prawicowcy odnajdą się w klimacie ewolucji i kontrrewolucji. Prezentują sobą krokową budowę silnego państwa, odejście od szybkich i brutalnych przemian, odwołanie do tradycji i system oparty o zarówno szeroką wolność jak i konsekwentną odpowiedzialność za swoje czyny. Walkę z wartościami postępowców traktują jako kontrrewolucję. Zaletą tego wyboru jest stabilny i sprawiedliwy system, wadą dość trudna budowa przy problemach ze starą władzą i lokalnymi sprzedawczykami. Lewicowi Nacjonaliści zadeklarują rewolucję i wartości definitywnie postępowe – szybkie, nagłe przemiany, obalenie „starej, złej władzy”, socjalizm oraz odejście od Kościoła i tradycji. Zaletą poglądów lewicowych jest możliwość przeprowadzenia szybkiego przewrotu, jednak wada to dość duża niesprawiedliwość przemian i polityczne skrajności. Część Nacjonalistów zadeklaruje jeszcze inne, indywidualne poglądy, odbiegające od klasycznego rozdziału na prawicę i lewicę. Każdy Nacjonalista powinien zadeklarować w pewnym momencie swojej działalności, do których poglądów mu bliżej – prawicowych, lewicowych tudzież innych – i być świadomych ich wad oraz zalet. Osoby, które tego nie zrobią, zostają w bezideowym niebycie.

MJM

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *